In de rubriek ‘Met hart en handen’ delen de vrijwilligers van Landschapsbeheer Flevoland hun passie voor het landschap. Ze vertellen over projecten, bijzondere belevenissen en hun bijdrage aan natuur, erfgoed en leefomgeving, allemaal met hart en handen gedaan.
Na 23 jaar zet Reijer Gielen een punt achter zijn vrijwilligerswerk bij Landschapsbeheer Flevoland. We blikken met hem terug op mooie herinneringen, praten over de betekenis van vrijwilligerswerk en vragen naar zijn advies voor anderen.
Reijer Gielen (84) schuift zijn koffie een stukje opzij en leunt wat achterover. Hij is een man van weinig poespas. “Je moet het een keer laten, dat weet je,” zegt hij, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. En toch, 23 jaar is een hele tijd. Sinds 2003 trok hij er elke keer weer op uit: riet maaien, wilgen knotten, bomen uitdunnen, planten zetten. Door weer en wind, door de polders van Flevoland.
Dat buiten zijn, dat zit diep bij Reijer. Hij groeide op in de Veluwe, fietste als jongen door de bossen van Kootwijk op zoek naar hazenpaadjes, en raapte Amerikaanse eikels op voor een paar cent per kilo. Bewust bezig met natuur? Nee, dat niet. “Je woont in de natuur en je rijdt rond en je kijkt rond.” Zo eenvoudig was het. Toen hij in 1975 naar Flevoland kwam, was dat gevoel er gewoon nog steeds.
Hij werkte zijn hele leven buiten. In de agrarische sector, op de rijksdienst, bij de aanleg van beplanting en sportvelden. Toen hij met pensioen ging, zag zijn vrouw een advertentie in de krant. Landschapsbeheer Flevoland zocht vrijwilligers. “Dat lijkt me wat,” dacht hij. En zo begon het, bij een boer met een erfsingel die uitgedund moest worden.
In de jaren die volgden deed Reijer van alles. Hij maaide riet in het Bergbos, knotte wilgen, stak plaggen af, plantte vlinderbloemen. Hij hielp mee met het vullen van zwaluwwanden, speciale nestgelegenheid voor oeverzwaluwen die ieder jaar weer terugkomen. En twee keer voer hij met een roeibootje naar natuureiland Ierst bij de Houtribsluizen, aangelegd door Rijkswaterstaat als proefeiland. Daar moest opslag van els en wilg worden verwijderd, al wiebelend over het natte land. “Je moest zo hard lopen dat je niet weggezakt,” herinnert hij zich lachend, terwijl hij een foto tevoorschijn haalt van destijds.
Die foto’s brengen herinneringen mee. Bekende gezichten. Een collega die overboord tuimelde toen iemand te hard aan een touw trok. “Niemand maakte er een probleem van. We moesten gewoon allemaal lachen.” Zo ging dat. Leedvermaak, maar zonder gemeen randje.
En die open sfeer maakte veel mogelijk. Reijer is niet iemand die zijn mond houdt als hem iets dwarszit. Maar in al die jaren bij Landschapsbeheer Flevoland? “Ik kan niet zeggen dat ik ooit een hatelijke opmerking heb gekregen. Niet van de leiding, niet van elkaar.” Af en toe een onhandige opmerking, ja. Maar als de verhoudingen goed zijn, kan dat er gewoon bij. Dan leg je het naast je neer, of je spreekt iemand er even op aan. Klaar.
Wat Reijer misschien nog het meest is bijgebleven, is de mix aan mensen. Een schoolmeester die nieuwsgierig meekeek hoe anderen maakten. Een postbode. Een kantoorman die ineens merkte dat een boom optillen toch een vak apart is. “Je komt mensen tegen die je in het dagelijks leven misschien niet zo snel tegenkomt, maar jullie hebben allemaal iets gemeen.”
Die gedeelde interesse in de natuur en in nuttig buiten bezig zijn zorgde voor een bijzondere samenwerking. Reijer, zelf afkomstig uit de agrarische sector, leerde van anderen, en anderen leerden van hem. “Je leert van elkaar.” De natuur als gemeenschappelijke noemer.
Nu, op 84-jarige leeftijd, merkt Reijer Gielen dat zijn lijf minder meewerkt. Zijn benen laten hem in de steek na een middag werken. “Er is een tijd van komen en een tijd van gaan,” zegt hij eenvoudig. Maar weggaan voelt niet als afsluiten. Hij volgt Landschapsbeheer Flevoland op Facebook, kijkt wat er speelt. En als er ooit een informatiemarkt is, wil hij best een keer aanschuiven om te vertellen waarom vrijwilligerswerk de moeite waard is.
Zijn advies aan nieuwe vrijwilligers? Hij denkt even na. “Je moet plezier hebben in het werk. Iets nuttigs doen, voor de natuur, voor de maatschappij.” En dan, bijna als bijzaak: “En je bent buiten. En het is gezellig.”
Simpeler kan hij het niet zeggen. Maar wie hem een uur heeft horen vertellen over eilandjes, knotbomen, een koe die zestig liter per dag gaf en een collega die kopje-onder ging, die begrijpt precies wat hij bedoelt.
Reijer Gielen was 23 jaar vrijwilliger bij Landschapsbeheer Flevoland. Wil jij ook een steentje bijdragen aan het landschap van Flevoland? Kijk op onze website voor actuele vrijwilligersprojecten.
